تصویر دو سرباز نیروی دریایی آمریکا در مه ۱۹۴۵

۱ آپریل ۱۹۴۵ تا ۲۱ جون ۱۹۴۵
نبرد اوکیناوا، با نام رمز عملیات آیسبرگ که در جزایر ریوکیو در اوکیناوا صورت گرفت بزرگترین حمله آبی-خاکی انجام شده در جنگ اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم بود که از اواخر مارس تا ژوئن ۱۹۴۵ ادامه داشت. این نبرد در انگلیسی به نام طوفان فولادی هم شناخته می‌شودو همچنین تتسو نو امه به معنی باران فولاد یا تتشو نو بوفو به معنی تندباد فولاد در زبان ژاپنی. این اسامی به خشونت نبرد، سنگینی آتش متبادل شده و تعداد فراوان کشتیها و خودروهای زرهی شرکت کننده در حمله از سوی متفقین اشاره دارد. اوکیناوا جمعیتی زیاد داشت که بالغ بر ۱۵۰٬۰۰۰ نفر آنها در زمان نبرد کشته شدند. متفقین قصد استفاده از اوکیناوا به عنوان سکویی برای اجرای عملیات سقوط داشتند گرچه پس از بمباران هسته‌ای هیروشیما و ناکازاکی در آگوست ۱۹۴۵ و اعلان جنگ اتحاد جماهیر شوروی به ژاپن این کشور تسلیم شد و جنگ جهانی دوم به پایان رسید.

فرماندهان ارتش 32 ژاپن -فوریه 1945
تدارکات ژاپنی‌ها
ژنرال میتسورو اوشیجیمی با درک این نکته که هرگز نمی‌تواند از کل جزیره دفاع کند دفاع خود را در اطراف پایتخت تاریخی قلعه شوری متعلق به دوران وسطای پادشاهان ریوکوان و اطراف شیبدار آن مستقر ساخت. این کار برای ژاپنی‌ها خطوط دفاعی مستحکمی ایجاد کرد که فقط از طریق دریا قابل حمله بود. برای اولین بار در نبرد اقیانوس آرام ژاپنی‌ها زمان کافی برای حفر و ساخت استحکامات پیچیده آنگونه که در ایوو جیما انجام دادند و همچنین تعداد زیادی توپخانه و ادوات زرهی در در اختیار داشتند. این مقدار زیاد ادوات و همچنین تجربه ۳ سال نبرد با امریکائیها به ژاپنی‌ها این اطمینان را می‌داد که استحکامات اوکیناوا دشوارترین مانعی خواهد بود که امریکائیها تا کنون در جنگ با آن روبرو شده‌اند. اوشیجیمی بر این نکته واقف بود که توانایی متوقف کردن متفقین را ندارد ولی می‌خواست در ازای هر یارد پیشروی تلفاتی سنگین بر آنها وارد کند. تعداد کثیری از غارها توپخانه‌های سنگینی را که بر روی ریل حرکت می‌کردند و پس از شلیک به داخل بازمی‌گشتند را پنهان می‌کردند. مدافعان هر نقطه‌ای از اوکیناوا را که سالها مرکز اموزش توپخانه بود را هدف گرفته بودند.

ناوجنگی USS Bunker Hill بعداز دوبار حمله ی موفقیت آمیز هواپیماهای انتحاری ژاپنی درعرض30دقیقه غرق شد
شروع نبرد
عمیلیات فرود امریکائیها بوسیله سپهبد سایمن بولیوار بوکنر فرماندهی می‌شد که به دو بخش تقسیم می‌شد: لشکر سوم آبی-خاکی تحت فرمان سرلشکر گیجر مشتمل بر دسته‌های اول و ششم تفنگداران دریایی و همچنین دسته ۲۴ تحت فرمان سرلشکر جان آر هاج که مشتمل بر دسته‌های پیاده نظام ۷ و ۹۶ بود.

ناو USS IDAHI در حال شلیک به اوکیناوا
دسته دوم تفنگداران دریایی هم برروی شناورها به عنوان نیروی ذخیره پیش بینی شده بود، لشکر دهم هم دسته ۲۷ ام را که به عنوان پادگان کنار گذاشته شده بود و دسته ۷۷ پیاده را کنترل می‌کرد. کلا ارتش دهم شامل ۱۰۲۰۰۰ نفر از ارتش،۸۸۰۰۰ نفر از تفنگداران دریایی و ۱۸۰۰۰ نفر از کارکنان نیروی دریایی بود. نیروی موجود برروی زمین ژاپنی‌ها که عمدتا دفاعی بود به تعداد ۷۷۰۰۰ نفر از ارتش سی و دوم ژاپن بود. این نیروها در ابتدا از دسته‌های نهم، بیست و چهارم، شصت ودوم و نیروهای مستقل چهل و چهارم تشکیل می‌شد. دسته نهم قبل از نبرد به تایوان فرستاده شد که باعث بی‌نظمی در خطوط دفاعی ژاپنی‌ها گشت.

نقشه عملیات آمریکا در اوکیناوا
مقاومت اولیه قرار بود در جنوب بوسیله سپهبد میتسورو اوشیجی، دستیار او سپهبد ایسامو چو. سرهنگ هیرومیچی یاهارا فرماندهی شود. یاهرا استراتژی دفاعی اتخاذ کرده بود در حالی که چو یک استراتژی هجومی داشت. در شمال سرهنگ تاکهیدو اودو فرمانده بود.

پیاده شدن سربازان آمریکایی درساحل beachhead اوکیناوا
نیروی دریایی ایالات متحده
نیروی دریایی آمریکا بخش اعظم کشتی‌ها و هواپیماهای دخیل در عملیات را تامین می‌کرد. بیشتر جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌های شیرجه‌رو و هواپیماهای ضربتی هواپیماهای ناوپایه آمریکائی بودند. ژاپنی‌ها از زمان نبرد خلیج لیته از تاکتیک‌های کامیکازه استفاده کرده بود اما برای اولین بار این تاکتیک بخش اعظم دفاع را تشکیل می‌داد. بین فرود آمریکائیها از روز یکشنبه عید پاک تا ۲۵ می هفت حمله وسیع کامیکازه صورت گرفت که شامل بیش از ۱۵۰۰ هواپیما بود. حداقل بیست کشتی آمریکایی غرق شدند و ۲۵ فروند دیگر صدمه دیدند. نیروی کلی ناوگان متفقین ۱۳۰۰ کشتی بود که شامل ۴۰ هواپیمابر، ۱۸ نبردناو و ۲۰۰ ناوشکن بود. نیروی دریایی ایالات متحده در این نبرد بیش از هر نبرد دیگری در طول جنگ تلفات و خسارات داد.

آخرین عکس ژنرال آمریکایی سیمون بولیوار بوکنر (راست)
یک روز قبل از کشته شدن با آتش توپخانه ژاپن
مشترک الامنافع بریتانیا
با وجود اینکه نیروی زمینی متفقین کاملا از نیروهای آمریکایی تشکیل شده بود، ناوگان اقیانوس آرام بریتانیایی حدود ۲۰ درصد از پوشش هوایی ناوگان را تامین نمود. این‌ها از کشتی‌ها و پرسنل بریتانیایی، کانادائی، نیوزیلندی و استرالیایی تشکیل شده بود. ماموریت آن‌ها از کار انداختن فرودگاه‌های موجود در جزایر ساکیشیما بود.

هواپیمای F4U Corsair آمریکا در حال شلیک راکت هوا به زمین

نبرد دریایی
ماموریت از کار اندازی فرودگاه‌های ژاپنی در جزایر ساکیشیما به عهده ناوگان اقیانوس آرام بریتانیا گإاشته شده بود که این ماموریت بین ۲۶ مارچ تا ۱۰ آپریل با موفقیت انجام شد. در دهم اپریل توجه آنها به فرودگاههای شمال فورموسا جلب شد. نیروها در ۲۳ اپریل تا خلیج سن پدرو عقب نشینی کردند. با وجود اینکه این اتفاقات برای نیروی دریایی امریکا امر پیش پا افتاده‌ای بود ولی برای نیروی دریایی بریتانیا این طولانی ترین زمانی بود که نیرویی بریتانیایی در این وسعت در دریا انجام وظیفه می‌کرد. از چهارم می‌ناوگان بریتانیا به نبرد بازگشت، و در ادامه فتح فرودگاهها به بمباران مواضع دشمن از طریق ناوها و هواپیماها پرداخت. چندین حمله کامیکازه باعث صدمات زیادی شد ولی زره پوش کردن عرشه‌های پرواز باعث شد که وقفه چندانی در کار بریتانیایی‌ها پیش نیاید. در نبرد ۲ ماهه اوکیناوا ژاپنی‌ها ۱۹۰۰ ماموریت کامیکازه انجام دادند که باعث غرق دهها فروند از کشتی‌های متفقین و کشته شدن بیش از ۵۰۰۰ ملوان امریکایی شد.

بخش 6 خدمه تخریب دریایی درحال تماشای انفجار مواد منفجره کارگزاشته شده
توسط آنها در کانال های زیرزمینی ژاپنی.
عملیات تن-گو
این عملیات دراماتیک ترین نبرد دریایی دوراز اوکیناوا توصیف شده است، شناورهای ژاپنی به رهبری نبردناو یاماتو در یک حمله انتحاری شرکت کردند. نبرد ناو یاماتو و شناورها مدت کوتاهی پس از ترک آب‌های ژاپن درگیر نبرد شدند. در ۷ آوریل ۱۹۴۵ نبردناو یاماتو بزرگترین نبردناو جهان، در فاصله بسیار زیاد از ساحل اوکیناوا جایی که قرار بود یاماتو خود را به آنجا رسانده و پس از لنگر گیری کنار ساحل بوسیله توپها و پرسنلش از ساحل دفاع کند بر اثر حمله بیش از ۳۰۰ هواپیمای ناوپایه در طول دو روز غرق شد.

ناو ژاپنی یاماتو پس از حملات مداوم هواپیما های آمریکا منفجر شده است
به هواپیماهای اژدر افکن امریکایی اموزش داده شده بود که همه اژدرهایشان را به یک طرف ناو شلیک کنند تا از متعادل کردن موثر ناو با پر کردن مخازن آن جلوگیری کنند و ترجیحا عقب یا جلوی کشتی را که احتمالا زره ضعیفتری داشتند را هدف قرار دهند. یک رزم‌ناو هم که جزو نیروهای پوششی یاماتو بود غرق شد. بعد از این اتفاق نیروی دریایی ژاپن عملیات‌ها را متوقف کرد و در ادامه جنگ شرکت نکرد.
نبرد زمینی
نبردهای زمینی در روز ۲۶ مارس ۱۹۴۵ آغاز شد و ۸۷ روز به طول انجامید. اولین امریکایی‌هایی که به ساحل رسیدند سربازان بخش ۷۷ ام پیاده بودند که در تاریخ ۲۶ مارچ ۱۹۴۵ در جزایر کراما در ۱۵ مایلی غرب اوکیناوا پا به ساحل گذاشتند. در ادامه کشتی‌های کمکی هم از راه رسیدند و جزیره در طول ۵ روز از نیروهای دشمن پاکسازی شد. در عملیاتهای مقدماتی بخش ۷۷ ام پیاده دچار تلفات ۳۱ کشته و ۸۱ زخمی شد در حالیکه تعداد کشته‌ها و اسرای ژاپنی از ۶۵۰ نفر هم فراتر می‌رفت. این عملیات امنیت لازم برای لنگرگیری کشتی‌ها را فراهم می‌ساخت و همچنین تهدید قایق‌های انتحاری را هم از بین می‌برد.
در طول نبرد که 82 روز طول کشید خلبانان ژاپنی با حملات انتحاری (کامیکازی) 36 ناو آمریکایی را غرق و یا آسیب زدند. همچنین برفراز جزیره، 763 هواپیمای آمریکایی با آتش زمینی و هوایی ژاپنی ها سرنگون شدند. در جریان نبرد زمینی حدود 95 هزار ژاپنی کشته شدند.
نبرد ساعتی پس از خودکشی سرلشکر ژاپنی میتسورو به پایان رسید و چهارهزار نظامی باقیمانده ژاپنی و عمدتا مجروح دستگیر شدند. در پی خودکشی سرلشکر میتسورو، دهها افسر و درجه دار ژاپنی با غرق کردن خود در دریا و یا فروافکندن از کوه خودکشی کردند.
طبق گزارش منابع آمریکایی، جمع تلفات زمینی این کشور در نبرد اوکیناوا 12هزار و 520 کشته و 25 هزار و 598 زخمی بود. دولت آمریکا که دو ماه پس از نبرد اوکیناوا و بکاربردن دو بمب اتمی ژاپن را اشغال نظامی کرد، پس از امضای یک قرارداد دفاع مشترک با دولت توکیو در دهه 1950، جزیره اوکیناوا را تا سال 1972 همچنان در کنترل داشت و در این سال با این شرط که پایگاه نظامی (تفنگداران دریایی) خودرا در این جزیره حفظ کند اداره آن را به دولت ژاپن واگذار کرد

منبع:www.mp41.ir

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic