1389

پس از تسلیم شدن امپراطوری آلمان در نوامبر 1918 جنگ جهانی

اول به پایان رسید. متفقین توافق کردند که ناوگان زیردریایی آلمان

باید تسلیم شود اما درباره ناوگان سطحی این کشور هنوز تصمیمی

گرفته نشده بود. در انتها، قرار شد که ناوگان آلمان تا پایان یافتن

مذاکرات صلح توسط خدمه آلمانی خود به پایگاه "اسکاپافلو" در

اسکاتلند برود. دریابان "لودویک فون روتر" مامور اجرای این

برنامه شد.

در روز 21 نوامبر ناوگان آلمان به رزمناو سبک "اچ ام اس

کاردیف" رسیدند و کاردیف آنها را تا محل ملاقات با ناوگان متفقین

هدایت کرد. 370 ناو جنگی متفقین وظیفه داشتند تا در حدود 70

ناو آلمانی را اسکورت کنند. بعضی از کشتی های آلمانی در طول

راه دچار مشکل شدند و حتی یکی از آنها به مین برخورد کرده و

غرق شد اما بالاخره در روز 9 ژانویه 1919 تعداد 74 کشتی

آلمانی به اسکاپافلو واردشدند.





 

از اینجا به بعد بود که مشکلات آغازشد. ملوانهای آلمانی که

ارتباطی با کشور خود نداشتند و از دریافت نامه یا روزنامه های

آلمانی محروم شدند به سمت شورش رانده شدند. غذا دو بار در ماه

از آلمان می رسید و انضباط در میان خدمه از بین رفته بود.

خدمه المانی در حال ماهیگیری


در کنفرانس صلح متفقین رای واحدی درباره این ناوگان عظیم

نداشتند. فرانسه و ایتالیا هر کدام یک چهارم این کشتی ها را

خواستار بودند. بریتانیا ،که اضافه شدن این تعداد کشتی را به

نیروی دریایی ایتالیا و فرانسه برای نیروی دریایی خود به صلاح

نمی دانست، پیشنهاد داد تا تمامی کشتی های غنیمت گرفته شده از

آلمان غرق شوند. آمریکا هم تمامی این ناوگان را برای خود می

خواست. روتر که در تاریکی نگه داشته شده بود عاقبت در روز 17

ژوئن ،روزی که به دولت آلمان اولتیماتوم داده شد که باید قرارداد

ورسای را بپذیرد، تصمیم خود را گرفت. فردای آن روز به خدمه

دیگر کشتی ها به صورت پنهانی اطلاع داده شد که خود را برای

غرق کردن ناوهایشان آماده کنند و منتظر پیام رمز باقی بمانند. در

همان روز یک کشتی باری آلمانی 2700 نفر از خدمه ناوها را با

خود با آلمان بازگرداند و 1800 نفر را در ناوگان آلمان باقی

گذاشت. اولتیماتوم متفقین تا روز 21 ژوئن به آلمان فرصت داده

بود اما آنها بدون اینکه دریابان روتر در جریان باشد ضرب العجل

خود را تا روز 23 ژوئن عقب انداختند.


در روز 23 ژوئن به دریابان "فریمنتال" دستور داده شد تا ناوگان

آلمان را تحویل بگیرد. روتر در ساعت 10 صبح به کشتی هایش

آماده باش داد و در ساعت 11:20 این پیام به تمامی ناوگان آلمان

مخابره شد:"پاراگراف 11 تایید می شود." خدمه کشتی ها بلافاصله

تمامی دریچه های کشتی ها را بازکردند تا آب آنها را فرابگیرد و

خود سوار بر قایقهای نجات شدند. "فردریک در گروسه" اولین ناو

آلمانی بود که غرق شد و تا 5 ساعت بعد بقیه نیز به زیر آب

فرورفتند.


انگلیسی ها که غافلگیر شده بودند سعی کردند که خدمه آلمانی را به

کشتی هایشان بازگردانند ولی با شکست مواجه شدند. پس از آن،

چند ناو انگلیسی سعی کردند تا حداقل چند ناو آلمانی را نجات دهند.

در این گیر و دار 9 ملوان آلمانی کشته و 16 نفر دیگر مجروح

شدند. در نهایت 52 فروند از 74 فروند ناو آلمانی کاملا غرق

شدند. چند فروند از ناوها به ساحل برده شدند و تعدادی نیز بعدها

در محل اوراق شدند. از 16 فروند کشتی سرفرماندهی تنها یکی و

از 8 فروند رزمناو آلمانی 3 فروند نجات یافتند. 32 فروند از 50

فروند ناوشکن نیز به اعماق آبهای سرد اسکاتلند فرورفتند.






عملی که دریابان روتر انجام داد از سوی بسیاری ستوده شد.

دریاسالار آلمانی ،راینهارد شیر، درباره او نوشت:" من لذت بردم،

داغ تسلیم از پیشانی نیروی دریایی آلمان زدوده شد. غرق شدن

کشتی های آلمان ثابت کرد که روح دریانوردی هنوز زنده است.

آخرین فرمان بر اساس بهترین رسوم نیروی دریایی آلمان

صادرشد."

هنوز بدنه تعدادی از این ناوها در عمق اسکاپافلو میزبان غواصان

و ماجراجویان هستند. آنها عمل دلیرانه روتر را هیچگاه فراموش

نخواهندکرد.


 ترجمه و تحقیق:رضاکیانی موحد


شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات