در سالهای پایانی جنگ جهانی دوم برنامه ریزان نظامی ژاپن به فکر استفاده از نیروی طبیعت برای مقاصد نظامی شان افتادند. جریان هوای جت استریم در اقیانوس آرام به تازگی کشف شده بود و ژاپنی ها فکر می کردند که می توانند با استفاده از آن بالونهایی را به سوی سواحل غربی آمریکا بفرستند. جریان جت استریم می توانست ظرف 3 روز یک بالون را از عرض اقیانوس آرام عبور دهد.

جریان هوای جت استریم

آنها امیدوار بودند که با ارسال بالونهای منفجرشونده جنگلها را به آتش بکشند یا حتی خسارتهای سنگین تری به حریف واردکنند. اما از دید فنی کار به این راحتی هم نبود. هیدروژن ،که قرار بود برای پرکردن بالونها بکاررود، ماده ای فوق العاده فرار بود و هنگامی که بالون در ارتفاع بالا توسط اشعه خورشید گرم می شد از تمام درزهای بالون فرار می کرد و در نتیجه ارتفاع بالون کم و کمتر می شد. برای حل این مشکل ژاپنی ها راه حل هوشمندانه ای یافتند. آنها دریچه ای در بالون تعبیه کردند که در صورت بالارفتن فشار هیدروژن باز می شد، به هر صورت هیدروژن راه خود را به خارج می گشود، از طرف دیگر یک ارتفاع سنج در بالون کار گذاشتند که به صورت خودکار در صورت کم شدن ارتفاع کیسه های شن اطراف بالون را رها می کرد. با این ترفند آنها می توانستند بالونهایشان را بین ارتفاع 30 تا38 هزار پا نگه دارند. قرار بود که این بالونها بمبهای 12 کیلوگرمی آتشزا، یا بمب 15 کیلوگرمی ضدنفر با خود حمل کنند.

برای ساختن بالونها از کاغذهای مخصوصی به نام واشی استفاده شد وهزاراند دخترمدرسه ای برای بریدن و چسباندن قطعات بدنه بالون بکارگرفته شدند. بالونهایی که ژاپنی ها برای حمل بمبهایشان به خاک آمریکا ساخته بودند در حدود 10 متر قطر داشت و حجمی برابر با 540متر مکعب هیدروژن را ذخیره می کرد.

آزمایش و حمله

اولین بمب بالونی ژاپنی ها در روز سوم سپتامبر 1944 به هوا فرستاده شد تا عملکرد آن مورد آزمایش قرار بگیرد. پس از آن، اولین بالون مجهز به بمب در نوابر1944 به سوی آمریکا پرواز کرد. سایت پرواز این بالونها در شرق ژاپن قرارگرفته بود.

پس از اینکه چند بالون در آمریکا فرود آمد آمریکایی ها هشیار شدند و چند اسکادران جنگنده برای رهگیری آنها در نظر گرفتند اما سرعت و ارتفاع بالونها آنقدر زیاد بود که هواپیماهای آمریکایی به آنها نمی رسیدند و تنها توانستند که در حدود 20 بالون را در هوا نابود کنند.

تحقیقات

با وجود اینکه حملات بالونی ژاپنی ها عملات تلفات کمی برجای گذاشت اما سبب وحشت زمامداران آمریکایی شد. آنها می دانستند که ژاپن به صورتی وسیع درباره سلاح های میکروبی تحقیق می کند و از این می ترسیدند که حمله بعدی با بالونهای حاوی سلاح های میکروبی صورت پذیرد.

هیچ کس فکر نمی کرد که این بالونها مستقیما از ژاپن آمده باشد و آمریکایی ها فکر می کردند که این بالونها از زیردریایی های ژاپنی رها شده اند. آنها شنهای به دست آمده از کیسه شن یک بالون سقوط کرده را برای آزمایش به آزمایشگاه زمین شناسی ارتش فرستادند و تحقیقات زمین شناسان نشان داد که این شنها متعلق به سواحل ژاپن می باشند.

از طرف دیگر دولت آمریکا به رسانه های جمعی این کشور پیام داد که نباید هیچ اشاره ای به حملات بالونی ژاپن بکنند. از این رو ژاپنی ها نتوانستند تأثیر سلاح جدیدشان را به صورت عملی دربیابند و در بی خبری باقی ماندند.  

سرانجام

ژاپنی ها در حدود 9000 بالون منفجر شونده به سوی دشمن رها کردند و امیدوار بودند که دست کم 900 بالون به آمریکا برسند. طبق گزارشها در حدود 300 عدد از آنها به خاک آمریکای شمالی رسیدند ولی خسارتهای خیلی کمی وارد کردند. تلفات آمریکایی ها تنها 6 نفر غیرنظامی بود که در حقیقت تنها غیرنظامیان آمریکا هستند که در طی عملیات جنگی در طی جنگ جهانی دوم در خاک اصلی آمریکا کشته شدند.

آخرین بالون در آوریل 1945 به آسمان فرستاده شد. پس از پایان جنگ تا سالها این بالونهای پراکنده توسط مردم و جهانگردان پیدامی شدند. آخرین مورد در سال 1978 بود که قسمتهایی از یک بالون ژاپنی در ایالت اورگن پیداشد و به موزه تاریخ و دریانوردی کوس فرستاده شد. ممکن است که هنوز هم ده ها بالون منفجرنشده دیگر با بمبهای منفجر نشده در سواحل غربی آمریکا پنهان شده باشند.

ویدئویی در این رابطه :

تماشا

رضاکیانی موحد


شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات