یك سال پس از دولتی و مطلقا رایگان و یكنواخت شدن مدارس ابتدایی، راهنمایی و متوسطه در ایران، انحلال مدارس غیر دولتی وقت و به استخدام دولت در آمدن كاركنان آنها و خریداری شدن اموالشان؛ از 31 اكتبر 1975 (نهم آبان 1354) مدارس تعلیمات عالی (دانشگاهها) غیردولتی ایران نیز دولتی شدند و دانشجویان به شرط سپردن تعهد خدمت به كشور، نه تنها از پرداخت شهریه معاف شدند بلكه امكان گرفتن كمك مالی بلا عوض دولتی هم به دست آوردند. پروانه مدارس عالی غیر دولتی كه تعداد آنها 29 واحد بود هفتم آبان (دو روز پیش از آن) لغو شده بود. از آغاز سال تحصیلی 53 ـ 54 برنامه تغذیه رایگان دانش آموزان ابتدایی و راهنمایی نیز به اجرا گذارده شده بود. امر آموزش و پرورش رایگان در ایران در دهه 1970 در حقیقت تعمیم قانون تعلیمات اجباری و یكنواخت مصوب دهه 1940 (اوایل دهه 1320) بود كه تا آن زمان تنها دانش آموزان تعلیمات عمومی (ابتدایی و بعدا راهنمایی) را شامل می شد. یك سال پیش از رایگان شدن آموزش و پرورش در ایران، دانشسراهای متعدد تربیت «مربی كودك» تاسیس شده بود تا آموزش پیش دبستانی هم غیردولتی و رایگان شود. برای این كه امر آموزش رایگان در ایران به صورت دائمی درآید و تغییرناپذیر شود، موضوع به طور واضح و صریح به گونه ای كه نیاز به شرح و تفسیر نداشته باشد، از سوی مصوبان قانون اساسی جمهوری اسلامی در اصل 30 این قانون آورده شده است، ولی مشاهده می شود كه برغم صراحت این اصل و افزایش درآمد ایران از نفت، از دهه 1990 ایجاد مدارس پولی در ایران از سر گرفته شده است. همچنین در مهرماه 1384 گزارش شده بود كه این مدارس پولی (غیر انتفاعی؟!) هم طبقه بندی می شوند كه این عمل به معنای پایان یافتن امر یكنواخت بودن تعلیمات عمومی تلقی شده بود. با طبقه بندی كردن مدارس پولی بر حسب كیفیت تدریس، تردید نیست كه پولدارها فرزندان خود را به مدارس طبقه بالا می فرستند و بدیهی است كه این كار در نوجوانان تولید عقده ناشی از وجود طبقه در جامعه (بر حسب میزان ثروت والدین) می كند كه مغایر فرضیه های «عدالت» است. مسئله شهریه در مدارس عالی ایران (به ویژه در دانشگاه آزاد اسلامی) در سال های اخیر (به ویژه سال 1385)، یكی از اخبار رسانه های تهران شده است.


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر