جمعه 24 آذر 1396

سقوط دژ الموت، پایگاه فدائیان شیعه اسماعیلیه

   نوشته شده توسط: Aydin Arsalan    


نیروهای هلاکوخان [هولاگو] ایلخان مغولی ایران، پسر تولی، نوه چنگیز و برادر قوبیلای قاآن (خان بزرگ و حکمران چین) 15 دسامبر 1256 میلادی (24 آذر) وارد دژ معروف الموت شدند و آن را که از پایگاههای مهم شیعه اسماعیلیه بود تصرف کردند. رکن الدین خورشاه رئیس دژ در برابر حمله مغولان پس از یک مقاومت کوتاه تسلیم شده بود. اسماعیلیه در آن زمان در نقاط مختلف ایران بویژه در خراسان دارای 23 دژ (قلعه) بودند.
     هلاکو که از ترور خواجه نظام الملک و تنی چند از قدرتمداران وقت به دست گروه ضربت اسماعیلیه معروف به «فدائیان» آگاه شده بود کمر به قلع و قمع آنان بسته بود. 
    قلعه الموت در ارتفاع سه هزار متری از سطح دریا ـ در کوههای البرز و منطقه رودبار (جنوب دیلمان) ساخته شده و ویرانه آن باقی مانده است. یک امیر دیلمی آن را در نیمه دوم قرن نهم میلادی ساخته و برآن، نام آشیانه عقاب گذارده بود. حسن صبّاح (بزرگشده ری) که در مصر به اسماعیلیه گرویده بود پس از بازگشت به وطن و هنگامی که خودرا در معرض تهدید ملکشاه ـ شاه وقت ـ دید با بکاربردن تدابیری در دهه هشتم سده یازدهم میلادی (با محاسباتی؛ سال 1088) دژ الموت را تصاحب کرده و به ایجاد گروه فدائیان از روستائیان محل دست زده بود. [خرابه این دژ که در شمال طالقان واقع شده است تا قزوین حدود 30 کیلومتر فاصله دارد]
    مارکو پولو ایتالیایی (متولّد سال 1254 و متوفی در سال میلادی1324) که در دوران مغولان از ایران دیدن کرد و در سال 1295 میلادی به الموت رفت در سفرنامه خود از فدائیان اسماعیلیه به عنوان «حشّاشین» نام برده و نوشته است که حسن صبّاح و جانشینانش به افراد مأمور ترور قبلا حشیش می دادند. این واژه حشّاشین به تدریج در زبانهای اروپایی به صورت «اَسسین» درآمده و معنای تروریست به خود گرفته است. 
منظره کوهی که دژ الموت بر آن ساخته شده بود ـ در گوشه تصویر، خرابه دژ دیده می شود


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر