چهارشنبه 25 بهمن 1396

لشكركشی چین به فرارود و شكست از لشكریان ایران

   نوشته شده توسط: Aydin Arsalan    



فوریه سال 102 میلادی (و طبق محاسبات کرونیکل نگاران؛ چهاردهم فوریه و امسال، مصادف با 25 بهمن ماه)، «وادی» امپراتور وقت چین با استفاده از فرصت درگیری ایران با رومیان در غرب، یك سپاه چهل هزار نفری از نیروهای خود را روانه منطقه فرارود كرد. این حمله در ناحیه فرغانه و در نیمه راه خجند به سمرقند، بدون نیاز به اعزام افراد پادگانهای تپورستان (مازندران)، آثرپاتیگان* (آذربایجان)، توسط نیروهای محلی پارت (خراسان)، آریانا (هرات و غرب افغانستان امروز) و كُهِستان در هم شكسته شد و بسیاری از چینیان به اسارت درآمدند. اسیران چینی هدف حمله نظامی را به دست آوردن اسپان دره فرغانه كه بزرگتر از اسپان چین، نیرومند و پُرطاقت اند بیان كرده بودند. [چون حرف «پ» در الفبای عربی وجود ندارد به تدریج اسپ «اسب» نوشته شده است.].
     قضیه به مِهستان (سنای ایران) در تیسفون گزارش شد و قرار شد كه اگر رئیس کشور چین پوزش بخواهد، اسیران چینی آزاد و سه هزار اسپ و عمدتا مادیان (اسپ ماده) نیز به خاقان فروخته شود كه خاقان پذیرفت و به جای پول نقد، بابت بهای اسبان به ایران ابریشم تحویل داد.
    در آن زمان منطقه کاشغر و مناطقی که امروزه مسکن اویغورها است تاجیک نشین و پارسی زبان بودند. میان چین و قلمرو ایران، چند ایل نشین دارای استقلال وجود داشت. این مناطق و نیز تبت، طبق یک سازش قدرت های استعمارگر اروپایی، در سال 1907 به چین داده شدند و ترکستان شرقی نام گرفتند. هدف انگلیسی ها از این عمل این بود که روسیه نتواند از طریق منطقه هیمالیا به هندوستان دست یابد. در آن زمان هر قطعه از چین زیر نفوذ یک قدرت وقت بود. انگلیسی ها مناطق خاوری ایران را هم از این کشور جدا ساختند و افغانستان نام نهادند تا روسیه نتواند از این طریق، هندوستان را از چنگ آنان خارج سازد.
     ــــــــــــــــــــ
     * آثرپاتیگان از نام آثرپاتی (آذربُد) شهربان و موبد (روحانی زرتشتی) این خطه گرفته شده كه هنگام حمله اسكندر به ایران در راس امور ایالت بود.


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر